"Las deszczowy" w Szkocji ?

                                              Las nad Loch Sunart


Kiedyś  będąc na zachodnim wybrzeżu Szkocji natknąłem się na ciekawy teren leśny nad brzegami Loch Sunart. Niewysokie, powykręcane od wiatru drzewa liściaste, z przewagą dębów schodzące po stromym terenie w dół do skalistego wybrzeża. Wnętrze lasu wyglądało bajkowo i egzotycznie ;  pnie drzew i podłoże pokryte gęstą poduchą mchów, paprocie rosnące na gałęziach drzew, zwisające z gałęzi rozciągnięte mchy i porosty. Trochę dalej już nad Loch Shiel podobnie, zbite korony drzew tworzyły gęsty, falujący dywan, jak z filmów dokumentalnych o puszczy deszczowej w tropikach. Tyle że Szkocji nad wyraz daleko do tropików.



Jakiś czas póżniej w jakimś czasopiśmie przyrodniczym przypadkowo natrafiłem na określenie
"szkocki las deszczowy", zaintrygowany szukałem więcej informacji na ten temat. I rzeczywiście, moje wcześniejsze skojarzenie z tropikalnym lasem nad Loch Sunart miało coś na rzeczy. Tereny leśne które podziwiałem są częscią tzw. Atlantyckich Lasów Deszczowych ( lub Celtycki Las deszczowy). Jak sama nazwa wskazuje, są to skupiska leśne na atlantyckim wybrzeżu, a dokładnie wybrzeża Wielkiej Brytanii, Irlandii i południowej Norwegii. Lasy te są bardzo zróżnicowane przyrodniczo,  obfitość flory i fauny leśnej jest mozliwa dzieki specyficznej kombinacji klimatycznej; ciepły prąd morski ( Gulf Stream) utrzymujący stałą temperature  i wilgotne powietrze oceaniczne. Te atlantyckie lasy zaliczane są do tzw. Lasów Deszczowych Strefy Umiarkowanej.

Oczywiście jak mozna się domyślac, lasy te są obecnie tylko fragmentami wiekszego w przeszłosci systemu leśnego. Według organizacji Woodland Trust zajmujacej się ochroną terenów leśnych, obszar  "deszczowych lasów" w Szkocji kształtuje się poniżej 93 000 hektarów. I są one zagrożone  przez zachwiany balans w środowisku przyrodniczym, np. ogromny przerost populacji jeleni powoduje, że odnawianie się  tego unikalnego ekosystemu jest trudne. Innym zagrożeniem  są gatunki inwazyjne, jak nasadzany w przeszłosci świerk Sitka czy rododendrony, które rozrastają sie na obszarze 12 000 hektarów tych nadbrzeżnych lasów. Ochronie nie sprzyja również fakt rozdrobnienia, kompleksy leśne nie są z reguły większe niż 25 hektarów. No i odrębnym problemem są panoszące się choroby drzew. Przyszłośc tych wspaniałych lasów deszczowych jest więc zagrożona - jak zreszta całej naszej planety.


                                               Las nadbrzeżny , Loch Etive

P.S. 
Nazwa "Las deszczowy" może mieć jeszcze dosłowne znaczenie , jako że mamy duże szanse na przemoknięcie na zachodnim wybrzeżu, nawet jeśli zimą okoliczne szczyty gór będa pokryte śniegiem, na wybrzeżu będzie padał deszcz .

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Skok żołnierza i bitwa o Killiecrankie

Obraz
River Garry przetaczająca się przez przełęcz Killiecrankie Szeregowiec Donald McBane uciekał ile sił w nogach przed ścigającymi go góralami, gotowymi zasiekać go na śmierć, jak to zrobili z jego towarzyszami z oddziału. Donald nie miał dużo czasu na zastanawianie się jak zgubić pościg, gdyż wrogowie siedzieli mu już na plecach. Szansą na ratunek było przedostanie się na drugą stronę górskiej rzeki. Zdesperowany dobiegł do krawędzi nadbrzeżnych skał, odbił się niczym zawodnik w skoku w dal i wylądował szczęsliwie na drugim brzegu. Z pewnością pomógł mu fakt, że skały po drugiej stronie znajdowały się trochę niżej. Niemniej "przefrunął" 5,5 metra nad spienioną wodą, ratując w ten sposób własne życie. Jemu się udało salwować ucieczką, lecz wielu jego towarzyszom już nie. Sam McBane opisał sytuację prosto ; "Dotarłem do miejsca powyżej przełęczy, gdzie napotkałem kolejną głęboko płynącą wodę, było jakieś 18 stóp w poprzek nurtu między skałami na obu stronach brzegu...
Czytaj więcej

Wyprawa do Tarf Hotel

Obraz
Tarf Hotel ma nazwę na wyrost. Jest to po prostu górski schron (mountain bothie), kiedyś funkcjonujący jako domek mysliwski. W latach 60-tych jakiś szalony wspinacz przywlókł i zamocował na drzwiach żółty napis "Hotel". A ponieważ rzeka przepływająca obok nazywa sie Tarf, taka nazwa się utarła wśród górskich wędrowców- Tarf Hotel. Schron ma też lokalną, gaelicką nazwę; Feith Uaine.  Nie jest łatwo dotrzeć do Tarf Hotel. Idąc traktem od parkingu w Bridge of Tilt, wzdłuż Glen Tilt, zajmuje to jakieś 7-8 godzin. Wyruszając zbyt póżno, wędrowiec może łatwo stracić orientację, jeśli zaskoczy go zapadający zmrok. Istnieje jeszcze alternatywna droga, krótsza i szybsza, jak podaje przewodnik The Mountain Bothy Bible.   Jednak w tej drugiej opcji, należy wdrapać się na pewną górę, co nie jest takie proste. Ja właśnie wybrałem tą alternatywną drogę, i wyszedłem na tym jak Zabłocki na mydle. Kiedy wstapiłem na szczyt tejże góry (Carn a Chlamain), wokół siebie widziałem tylko ni...
Czytaj więcej