Polskie Okno


A , jesteś z Polski. Przychodzisz zobaczyć "Polskie okno" ? - zapytał pastor.

Nie przychodziłem w tym celu. Nie miałem zielonego pojęcia o "polskim oknie". Przyjechałem do Dalmeny, ponieważ w moim przewodniku o Szkocji tamtejszy kościół opisano jako najlepiej zachowany przykład kościoła w stylu normandzkim w Szkocji. Było pogodne niedzielne przedpołudnie i ludzie powoli opuszczali budynek kościoła.
Więc musisz je zobaczyć - kontynuował z uśmiechem pastor - przepraszam cię, ale muszę zająć się parafianami,  mój pomocnik ci wszystko pokaże - i przekazując mnie starszemu człowiekowi stojącemu nieopodal, zajął się witaniem po kolei wychodzących z niedzielnej mszy parafian.

Mój przewodnik po kościele , "kościelny " jak go nazwałem, trochę przygarbiony i raczej niewysoki człowiek,  ubrany w ciemny strój,  przywodził trochę na myśl klucznika z Notre Dame. Zaprowadził mnie w róg  dosyć ciemnego kościoła i wskazał na witraż. Nie wszystko zrozumiałem klarownie, bo mówił trudnym dialektem, wystarczająco jednak by ogarnąć historię okna. Otóż w latach powojennych przybył do Dalmeny krakowski specjalista od renowacji zabytków, i efekt jego pracy przy odnowieniu witraża był bardzo zadowalający. Od tamtego czasu do witraża przylgnęła nazwa "polskie okno". Z całej tej historii nie byłem tylko pewien,  czy ów renowator przybył z Krakowa na specjalne zaproszenie  czy był może częscią emigracyjnej społeczności polskiej , składającej sié z członków zdemobilizowanej polskiej armii walczącej u boku Brytyjczyków. W każdym razie, o tym oknie mój polski przewodnik Pascala nie wspominał ani słowem.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Skok żołnierza i bitwa o Killiecrankie

Obraz
River Garry przetaczająca się przez przełęcz Killiecrankie Szeregowiec Donald McBane uciekał ile sił w nogach przed ścigającymi go góralami, gotowymi zasiekać go na śmierć, jak to zrobili z jego towarzyszami z oddziału. Donald nie miał dużo czasu na zastanawianie się jak zgubić pościg, gdyż wrogowie siedzieli mu już na plecach. Szansą na ratunek było przedostanie się na drugą stronę górskiej rzeki. Zdesperowany dobiegł do krawędzi nadbrzeżnych skał, odbił się niczym zawodnik w skoku w dal i wylądował szczęsliwie na drugim brzegu. Z pewnością pomógł mu fakt, że skały po drugiej stronie znajdowały się trochę niżej. Niemniej "przefrunął" 5,5 metra nad spienioną wodą, ratując w ten sposób własne życie. Jemu się udało salwować ucieczką, lecz wielu jego towarzyszom już nie. Sam McBane opisał sytuację prosto ; "Dotarłem do miejsca powyżej przełęczy, gdzie napotkałem kolejną głęboko płynącą wodę, było jakieś 18 stóp w poprzek nurtu między skałami na obu stronach brzegu...
Czytaj więcej

"Las deszczowy" w Szkocji ?

Obraz
                                              Las nad Loch Sunart Kiedyś  będąc na zachodnim wybrzeżu Szkocji natknąłem się na ciekawy teren leśny nad brzegami Loch Sunart. Niewysokie, powykręcane od wiatru drzewa liściaste, z przewagą dębów schodzące po stromym terenie w dół do skalistego wybrzeża. Wnętrze lasu wyglądało bajkowo i egzotycznie ;  pnie drzew i podłoże pokryte gęstą poduchą mchów, paprocie rosnące na gałęziach drzew, zwisające z gałęzi rozciągnięte mchy i porosty. Trochę dalej już nad Loch Shiel podobnie, zbite korony drzew tworzyły gęsty, falujący dywan, jak z filmów dokumentalnych o puszczy deszczowej w tropikach. Tyle że Szkocji nad wyraz daleko do tropików. Jakiś czas póżniej w jakimś czasopiśmie przyrodniczym przypadkowo natrafiłem na określenie "szkocki las deszczowy", zaintrygowany szukałem więcej informacji na ten temat. I rzeczy...
Czytaj więcej

Wyprawa do Tarf Hotel

Obraz
Tarf Hotel ma nazwę na wyrost. Jest to po prostu górski schron (mountain bothie), kiedyś funkcjonujący jako domek mysliwski. W latach 60-tych jakiś szalony wspinacz przywlókł i zamocował na drzwiach żółty napis "Hotel". A ponieważ rzeka przepływająca obok nazywa sie Tarf, taka nazwa się utarła wśród górskich wędrowców- Tarf Hotel. Schron ma też lokalną, gaelicką nazwę; Feith Uaine.  Nie jest łatwo dotrzeć do Tarf Hotel. Idąc traktem od parkingu w Bridge of Tilt, wzdłuż Glen Tilt, zajmuje to jakieś 7-8 godzin. Wyruszając zbyt póżno, wędrowiec może łatwo stracić orientację, jeśli zaskoczy go zapadający zmrok. Istnieje jeszcze alternatywna droga, krótsza i szybsza, jak podaje przewodnik The Mountain Bothy Bible.   Jednak w tej drugiej opcji, należy wdrapać się na pewną górę, co nie jest takie proste. Ja właśnie wybrałem tą alternatywną drogę, i wyszedłem na tym jak Zabłocki na mydle. Kiedy wstapiłem na szczyt tejże góry (Carn a Chlamain), wokół siebie widziałem tylko ni...
Czytaj więcej