Koronawirus a Święta Wojna




 Dla wszystkich wtajemniczonych w szkockich zawiłościach, a nawet tych mniej wtajemniczonych jasne jest, że istnieje stara rywalizacja i animozje pomiędzy dwoma największymi miastami - Glasgow i Edynburgiem. I wiele stereotypów towarzyszących. Mieszkańcy Edynburga są "Posh" lub innaczej mówiąc snobistyczni, ludzie z Glasgow są tzw. 'solą ziemi', otwarci i przyjaźni. Edynburg jest stolicą administracyjną i kulturalną, Glasgow jest natomiast stolicą przemysłowo-finansową, takim "szaro-czarnym" molochem. Oczywiście mecze piłkarskie pomiędzy drużynami z tych dwóch miast też mocno elektryzują kibiców. Z reguły w powszechnym mniemaniu bardziej wyedukowany mieszkaniec stolicy byłby mało skłonny zamieszkać w mieście znanego z "Efektu Glasgow" i vice versa, mieszkańcowi Glasgow nie w smak byłoby życie wśród ludzi zadzierających nosa, trzymających dystans wobec współziomków. Można by tak jeszcze długo wymieniać różnice i punkty zapalne.                                                                                                             

Wydaje się, że nawet w czasie epidemii koronawirusa nie da się uciec od tematu porównań i wznoszenia do góry chorągwi w geście zwycięstwa nad przeciwnikiem. Dziennikarz portalu internetowego "Edinburgh Live" (nie będe tu wymieniał nazwiska) w artykule odnoszącym się do walki z narastającą epidemią, zadaje pytanie, jak wypada postawa mieszkańców Edynburga na tym froncie walki na tle Glasgow ? Autor odpowiada sobie zdecydowanie ;                                                 

"Bijemy Glasgowian (oryginalnie Glaswegians ) w nowym narodowym sposobie spędzaniu czasu, czyli pozostawaniu w domach ". Dziennikarz dalej stwierdza :  " Edynburg lepiej radzi sobie w temacie przestrzegania restrykcji antywirusowych niż Glasgow i mamy dane żeby to udowodnić ".   I wytacza działa w postaci  danych zaczerpniętych ze statystyk Googla ; W Edynburgu o 86% spadła liczba wizyt w centrach handlowych i rekreacyjnych, czas spędzony na dojazd do pracy i węzłów komunikacyjnych obniżył się o 86%, czas na zakupach artykułów pierwszej potrzeby spadł o 44%, natomiast czas jaki mieszkańcy Edynburga spędzają w domach wzrósł o 18% w stosunku do okresu przed wprowadzeniem restrykcji.                                                                               

Wszystkie te dane oparte są na anonimowych statystykach użytkowników telefonów komórkowych, na bazie śledzenia historii lokacji użytkowników kont Googla. Jest to więc oczywiście tylko pewna próbka statystyczna. Autor dodaje też dla pewnej równowagi, że Aberdeen przebija oba miasta w kategorii czasu spędzanego w domu (wzrost o 30%).                                                                           

Nasuwa mi się tylko jedna myśl, że w ramach "Świetej Wojny" teraz czas na odpowiedź ze strony Glasgow;      Glaswegians, carry on staying at home! (Glasgowianie do dzieła, pozostańcie w domach !)

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Skok żołnierza i bitwa o Killiecrankie

Obraz
River Garry przetaczająca się przez przełęcz Killiecrankie Szeregowiec Donald McBane uciekał ile sił w nogach przed ścigającymi go góralami, gotowymi zasiekać go na śmierć, jak to zrobili z jego towarzyszami z oddziału. Donald nie miał dużo czasu na zastanawianie się jak zgubić pościg, gdyż wrogowie siedzieli mu już na plecach. Szansą na ratunek było przedostanie się na drugą stronę górskiej rzeki. Zdesperowany dobiegł do krawędzi nadbrzeżnych skał, odbił się niczym zawodnik w skoku w dal i wylądował szczęsliwie na drugim brzegu. Z pewnością pomógł mu fakt, że skały po drugiej stronie znajdowały się trochę niżej. Niemniej "przefrunął" 5,5 metra nad spienioną wodą, ratując w ten sposób własne życie. Jemu się udało salwować ucieczką, lecz wielu jego towarzyszom już nie. Sam McBane opisał sytuację prosto ; "Dotarłem do miejsca powyżej przełęczy, gdzie napotkałem kolejną głęboko płynącą wodę, było jakieś 18 stóp w poprzek nurtu między skałami na obu stronach brzegu...
Czytaj więcej

"Las deszczowy" w Szkocji ?

Obraz
                                              Las nad Loch Sunart Kiedyś  będąc na zachodnim wybrzeżu Szkocji natknąłem się na ciekawy teren leśny nad brzegami Loch Sunart. Niewysokie, powykręcane od wiatru drzewa liściaste, z przewagą dębów schodzące po stromym terenie w dół do skalistego wybrzeża. Wnętrze lasu wyglądało bajkowo i egzotycznie ;  pnie drzew i podłoże pokryte gęstą poduchą mchów, paprocie rosnące na gałęziach drzew, zwisające z gałęzi rozciągnięte mchy i porosty. Trochę dalej już nad Loch Shiel podobnie, zbite korony drzew tworzyły gęsty, falujący dywan, jak z filmów dokumentalnych o puszczy deszczowej w tropikach. Tyle że Szkocji nad wyraz daleko do tropików. Jakiś czas póżniej w jakimś czasopiśmie przyrodniczym przypadkowo natrafiłem na określenie "szkocki las deszczowy", zaintrygowany szukałem więcej informacji na ten temat. I rzeczy...
Czytaj więcej

Wyprawa do Tarf Hotel

Obraz
Tarf Hotel ma nazwę na wyrost. Jest to po prostu górski schron (mountain bothie), kiedyś funkcjonujący jako domek mysliwski. W latach 60-tych jakiś szalony wspinacz przywlókł i zamocował na drzwiach żółty napis "Hotel". A ponieważ rzeka przepływająca obok nazywa sie Tarf, taka nazwa się utarła wśród górskich wędrowców- Tarf Hotel. Schron ma też lokalną, gaelicką nazwę; Feith Uaine.  Nie jest łatwo dotrzeć do Tarf Hotel. Idąc traktem od parkingu w Bridge of Tilt, wzdłuż Glen Tilt, zajmuje to jakieś 7-8 godzin. Wyruszając zbyt póżno, wędrowiec może łatwo stracić orientację, jeśli zaskoczy go zapadający zmrok. Istnieje jeszcze alternatywna droga, krótsza i szybsza, jak podaje przewodnik The Mountain Bothy Bible.   Jednak w tej drugiej opcji, należy wdrapać się na pewną górę, co nie jest takie proste. Ja właśnie wybrałem tą alternatywną drogę, i wyszedłem na tym jak Zabłocki na mydle. Kiedy wstapiłem na szczyt tejże góry (Carn a Chlamain), wokół siebie widziałem tylko ni...
Czytaj więcej