Beltane Festiwal- Witaj Lato

                                           The May Queen - Królowa Maja

1 maja w tradycyjnym kalendarzu celtyckim to pierwszy dzień lata, lub innaczej mówiąc okresu ciepłego po odejsciu zimy. Dlatego też już w kulturach okresu żelaza w Irlandii i Szkocji świętowano ten dzień w poprzedzającą noc. Za początek lata przyjmowano datę w czasie pomiędzy pierwszym dniem astronomicznej wiosny a przesileniem letnim w czerwcu. Obrzęd powitania lata nazywał się Beltane (Szkocja) lub Beltaine (Irlandia).
Od 1988 roku w Edynburgu reaktywowano ten obyczaj, a raczej inscenizację pod nazwą Festiwalu Ognia Beltane. Nikt nie wie jak dokładnie wyglądało świętowanie tego wydarzenia w odległej przeszłości. Jednak  duża grupa woluntariuszy wkłada dużo wysiłku, odtwarzając co roku tą starożytną tradycję na  edynburskim wzgórzu Calton Hill.


Osią całej ceremonii jest symboliczne przejście Zielonego Człowieka (symbolizującego zieleń wiosny) ze strefy zimowej i dołaczenie do Królowej Maji, aby wspólnie panować poprzez letnie miesiące. Liczne postacie  w ustylizowanych strojach harcują po wzgórzu, podczas gdy procesja przy akompanamencie bebnów prowadzi Zielonego Człowieka do Królowej. Wszystko to odbywa się w oprawie pochodni i ognia, ku uciesze obserwujacych tłumów. Festiwal rozrósł się przez lata przyciągając tłumy, jednak z powodu zakazu zgromadzeń został odwołany w tym roku . Nie zmienia to jednak faktu, że mamy poczatek celtyckiego lata.

                                           Calton  Hill, Beltane  Festival

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Skok żołnierza i bitwa o Killiecrankie

Obraz
River Garry przetaczająca się przez przełęcz Killiecrankie Szeregowiec Donald McBane uciekał ile sił w nogach przed ścigającymi go góralami, gotowymi zasiekać go na śmierć, jak to zrobili z jego towarzyszami z oddziału. Donald nie miał dużo czasu na zastanawianie się jak zgubić pościg, gdyż wrogowie siedzieli mu już na plecach. Szansą na ratunek było przedostanie się na drugą stronę górskiej rzeki. Zdesperowany dobiegł do krawędzi nadbrzeżnych skał, odbił się niczym zawodnik w skoku w dal i wylądował szczęsliwie na drugim brzegu. Z pewnością pomógł mu fakt, że skały po drugiej stronie znajdowały się trochę niżej. Niemniej "przefrunął" 5,5 metra nad spienioną wodą, ratując w ten sposób własne życie. Jemu się udało salwować ucieczką, lecz wielu jego towarzyszom już nie. Sam McBane opisał sytuację prosto ; "Dotarłem do miejsca powyżej przełęczy, gdzie napotkałem kolejną głęboko płynącą wodę, było jakieś 18 stóp w poprzek nurtu między skałami na obu stronach brzegu...
Czytaj więcej

"Las deszczowy" w Szkocji ?

Obraz
                                              Las nad Loch Sunart Kiedyś  będąc na zachodnim wybrzeżu Szkocji natknąłem się na ciekawy teren leśny nad brzegami Loch Sunart. Niewysokie, powykręcane od wiatru drzewa liściaste, z przewagą dębów schodzące po stromym terenie w dół do skalistego wybrzeża. Wnętrze lasu wyglądało bajkowo i egzotycznie ;  pnie drzew i podłoże pokryte gęstą poduchą mchów, paprocie rosnące na gałęziach drzew, zwisające z gałęzi rozciągnięte mchy i porosty. Trochę dalej już nad Loch Shiel podobnie, zbite korony drzew tworzyły gęsty, falujący dywan, jak z filmów dokumentalnych o puszczy deszczowej w tropikach. Tyle że Szkocji nad wyraz daleko do tropików. Jakiś czas póżniej w jakimś czasopiśmie przyrodniczym przypadkowo natrafiłem na określenie "szkocki las deszczowy", zaintrygowany szukałem więcej informacji na ten temat. I rzeczy...
Czytaj więcej

Wyprawa do Tarf Hotel

Obraz
Tarf Hotel ma nazwę na wyrost. Jest to po prostu górski schron (mountain bothie), kiedyś funkcjonujący jako domek mysliwski. W latach 60-tych jakiś szalony wspinacz przywlókł i zamocował na drzwiach żółty napis "Hotel". A ponieważ rzeka przepływająca obok nazywa sie Tarf, taka nazwa się utarła wśród górskich wędrowców- Tarf Hotel. Schron ma też lokalną, gaelicką nazwę; Feith Uaine.  Nie jest łatwo dotrzeć do Tarf Hotel. Idąc traktem od parkingu w Bridge of Tilt, wzdłuż Glen Tilt, zajmuje to jakieś 7-8 godzin. Wyruszając zbyt póżno, wędrowiec może łatwo stracić orientację, jeśli zaskoczy go zapadający zmrok. Istnieje jeszcze alternatywna droga, krótsza i szybsza, jak podaje przewodnik The Mountain Bothy Bible.   Jednak w tej drugiej opcji, należy wdrapać się na pewną górę, co nie jest takie proste. Ja właśnie wybrałem tą alternatywną drogę, i wyszedłem na tym jak Zabłocki na mydle. Kiedy wstapiłem na szczyt tejże góry (Carn a Chlamain), wokół siebie widziałem tylko ni...
Czytaj więcej